Geknakt riet

Geknakt riet

Mijn vader, een grote imposante man met een bruine karakteristieke kop. Het altijd werken in de buitenlucht en het varen op zijn zeilboot hadden zijn gezicht getaand. Mooi, wanneer je aan iemands gezicht vol groeven en rimpels een heel leven kan aflezen.

Wanneer ik als jong meisje mijn kleine handje in zijn grote ruwe werkhand legde, voelde ik me veilig. Mijn vader was een sfeermaker en werd de houtkoning van Utrecht genoemd. Dit omdat hij hout een mooi materiaal vond om mee te werken en vaak bezig was om hout te verzamelen voor onze kachel. ‘Hout is goud’ zei hij altijd. Zo had hij wel meer lijfspreuken; ‘Wie benauwd leeft zal benauwd sterven’, of ‘een mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest, doch wat niet op komt dagen’.

Wanneer hij ons ’s avonds naar bed bracht dan werd er standaard een tijdje gejudood en gejonast. Hij was een vader die je elk kind zou toewensen. Lief, warm, zorgzaam … maar ook gesloten over zijn gevoelens.

Hij stond vaak klaar voor andere mensen, hij had immers twee rechterhanden. Ook mocht hij graag schitteren en in het middelpunt van de belangstelling staan. Zo waren rollen als Sinterklaas, Farce majeur, en ceremoniemeester  op een bruiloft hem op het lijf geschreven en ook op zijn verjaardag liet hij zich alle aandacht graag welgevallen. Hij had het blijkbaar erg nodig.

In de relatie van mijn ouders was helaas veel strijd. De achtergrond van mijn moeder zag er heel wat minder rooskleurig uit dan die van mijn vader. Ze kwam uit een katholiek gezin met achttien kinderen en had een vader die het meest van de tijd dronken was. Mijn vader kwam uit een warm nest met een lieve vader en zorgzame moeder.

Mijn moeder had haar handen vol aan zichzelf en daardoor heeft mijn vader een belangrijk aandeel gehad in het groot brengen van de drie kinderen bij ons thuis.

Wanneer de dagen korter werden en de zon zich minder liet zien, had mijn vader het vaak moeilijk. Maar zodra het voorjaar werd en de stermagnolia’s weer gingen bloeien, bloeide ook hij weer op.

Mijn vader werd ouder en doof en in combinatie met het wegvallen van zijn werk  raakte hij  in een isolement. Op 61 jarige leeftijd maakte hij  plotseling zelf een einde aan zijn leven. Mijn moeder vond hem, hangend in het trapgat.

Dat hij een graag geziene persoon was, bleek wel aan de enorme belangstelling op zijn begrafenis. Wat is dat toch naar dat we vaak pas op een begrafenis moeten horen hoe bijzonder iemand was en hoe geliefd. Waarom zijn we niet wat scheutiger in het geven van waardering en blijken van liefde wanneer het er nog toe doet?

Ik denk nog geregeld terug aan ‘wie benauwd leeft zal benauwd sterven’. Wanneer was het wuivende gras veranderd in geknakt riet?

Advertenties

Spelbreekster durven zijn

Ik ben getrouwd met een man die altijd vol zit met ideeën, wilde fantasieën heeft en houdt van actie en avontuur. We hebben het nooit echt laten diagnosticeren, maar de symptomen van ADHD herkennen we. We kregen samen vijf kinderen en beleefden de meest uiteenlopende avonturen op vakantie en met elkaar. Ik herinner me, de kinderen waren nog klein, dat ik het haast moest ‘bevechten’ en uitleggen wanneer ik op vakantie een dagdeel alleen wilde zijn om te lezen, te schrijven of om gewoon even in de stilte met mezelf te zijn.

Blikken van onbegrip en :”Mama dat is toch niet gezellig,” hoorde ik ze dan zeggen.

Mijn schuldgevoel werd aangewakkerd en een stemmetje in mij zei me een spelbreekster te zijn. Tóch heb ik tóen geleerd dat alleen het uitspreken van mijn behoefte voldoende was, … toen.

Na jaren samen enthousiast allerlei creatieve ideeën uitgewerkt te hebben in ons bedrijf ‘Het kleine Paradijs’, begon mijn lijf aan alle kanten te protesteren. Ik zat tegen een burn-out aan. Het kostte me steeds meer moeite om alle ballen in de lucht te houden. In het heetst van de strijd, het was hoogseizoen en het was druk in het bedrijf, stapte ik eruit en vertrok voor een week naar een klooster in het midden van het land. Daar in de stilte werd mij duidelijk dat ik al veel te lang niet mijn eigen tempo had geleefd maar dat van mijn man.

Waarom? Vanuit mijn onbewuste kreeg ik tijdens het intuïtief schrijven antwoord. Schrijven over jezelf en de wereld waarin je leeft. Om bewust contact te maken met wat er in je leeft, wat gehoord en verwoord wil worden en opnieuw te leren luisteren naar je innerlijke stem. http://www.hetkleineparadijs.nl/cursus-2/luisteren-naar-je-pen/

Ik wilde lief, aardig, de moeite waard, sportief etc. gevonden worden. Mijn eigen behoefte om te lezen, te schrijven, te mijmeren en te genieten van de stilte en hele kleine eenvoudige dingetjes waren ondergesneeuwd door alle drukte. Na deze 1e keer volgden er meerdere kloosterbezoeken en schrijfretraites. Het was even wennen aan het thuisfront maar ik kon niet anders meer. Ik moest me zo nu en dan in de stilte weer kunnen opladen.

We leven nu ieder ons eigen tempo en er is meer ruimte en respect voor ieders behoeften. Ik beleef dit als de rijkdom van het ouder  worden!